Дазвол сабе жыць сваім жыццём: афірмацыя супраць чужых чаканняў і «правільных» шаблонаў

Нас з дзяцінства вучаць, як «правільна» жыць: што выбіраць, чаго хацець, кім быць і як выглядае шчасце. Але ў нейкі момант можа з’явіцца адчуванне, што гэтае жыццё — не зусім тваё. Гэтая афірмацыя — пра дазвол сабе жыць уласным жыццём: слухаць сябе, выбіраць свой шлях і не падганяць сябе пад чужыя чаканні.

Жыць сваім жыццём — гэта не эгаізм і не адмаўленне ад іншых. Гэта права слухаць сябе і выбіраць уласны шлях, нават калі ён не супадае з чаканнямі сям’і, грамадства ці «правільнага выхавання».

З самага дзяцінства нам прапануюць гатовыя сцэнарыі: якім павінна быць шчасце, што лічыцца поспехам, як выглядае «нармальнае» жыццё. З цягам часу гэтыя сцэнарыі могуць ператварыцца ў унутраны ціск — калі мы жывём «як трэба», але ўсё радзей адчуваем радасць, сэнс і жывую прысутнасць у сваім жыцці.

Афірмацыя на дазвол жыць сваім жыццём — гэта мяккі спосаб вяртацца да сябе. Не праз барацьбу і радыкальныя рашэнні, а праз уважлівае слуханне сваіх жаданняў, патрэбаў і адчуванняў. Яна пра тое, каб дазволіць сабе выбіраць не ідэальнае, а сваё.

Гэтая афірмацыя нагадвае: кожны дзень складаецца з маленькіх крокаў. Крокаў у бок таго жыцця, у якім ёсць месца для радасці і стомы, цішыні і гучнасці, суму і натхнення. У якім не трэба пастаянна даказваць сваю «правільнасць», бо ў цябе ёсць унутраная апора.

Дазвол сабе жыць напоўніцу — гэта дазвол адчуваць. Не толькі «прыгожыя» эмоцыі, але і складаныя. Дазвол мяняцца, пераасэнсоўваць, адпускаць тое, што больш не адгукаецца. Дазвол адпачываць, калі стамляешся, і рухацца наперад, калі з’яўляецца сіла.

У аснове гэтай афірмацыі — ідэя аўтарства ўласнага жыцця. Не як ідэальнага праекта, а як жывога працэсу. З выбарамі, памылкамі, новым досведам і момантамі радасці, якія мы вучымся заўважаць і пражываць з удзячнасцю.

Гэта не пра тое, каб ізалявацца ад свету або ігнараваць іншых. Гэта пра свабоду быць сабой у свеце — з уласнымі каштоўнасцямі, рытмам і разуменнем шчасця. Пра жыццё, якое не трэба ўвесь час апраўдваць.

Што такое афірмацыі і як яны працуюць

Афірмацыя — гэта кароткае пазітыўнае сцвярджэнне, мэта якога — замяніць негатыўную ўстаноўку на падтрымліваючую і канструктыўную.

Часта ў нас ёсць унутраныя фразы кшталту «я — няўдаха». Яны могуць з’явіцца з дзяцінства: праз словы бацькоў, школьны досвед, жарты ці «падколы» значных людзей. У выніку чалавек пачынае заўважаць і запамінаць выключна свае памылкі, а поспехі проста не фіксуюцца.

Практыка афірмацый дапамагае «натрэніраваць» мозг звяртаць увагу на свае дасягненні і паступова замяніць устаноўку «я — няўдаха» на «ў мяне атрымліваецца» або «мне шанцуе».

Тут працуе эфект плацэба: мозг успрымае часта паўтаральныя сцвярджэнні як рэальнасць і паступова перабудоўвае мысленне. У выніку ўзрастае ўпэўненасць у сабе, паляпшаецца самаацэнка, настрой і агульны эмацыйны стан.

Каб афірмацыі сапраўды працавалі, важна ўлічваць некалькі момантаў:

1. Рэгулярнасць. Практыкаваць афірмацыі варта не менш за 7–10 дзён запар (аптымальна — 20–30). Спачатку мозг можа супраціўляцца і не верыць, але з кожным днём змены будуць адбывацца паступова.

2. Форма ад першай асобы. Афірмацыя павінна датычыцца толькі вас і фармулявацца праз «я», «у мяне».

3. Пазітыўны ключ і цяперашні час. Без «не», «але» і адкладання ў будучыню.

4. Праўдападобнасць. Фраза не павінна выклікаць моцны дысананс з рэальнасцю. Напрыклад, калі ваш даход 300 $, сцвярджэнне «я — мільярдэр» наўрад ці спрацуе. Больш эфектыўна сфармуляваць афірмацыю як працэс:

«Я раблю ўсё неабходнае, каб мой даход паступова рос».

5. Эмацыйнае пражыванне. Важна не проста вымаўляць словы, але і адчуваць стан, у якім афірмацыя ўжо стала рэальнасцю. Арганізм рэагуе не на словы, а на эмоцыі, цялесныя адчуванні і ўнутраны стан — менавіта яны становяцца сігналам да змен.

Найлепшы час для практыкі — раніца, пакуль мозг яшчэ не загружаны паўсядзённымі клопатамі. Важна вылучыць хаця б 5 хвілін цішыні і спакою. Афірмацыі «на бягу» — падчас збораў дзяцей ці планавання спраў — працуюць значна горш.

Добра падыходзіць і вечар: перад сном або, напрыклад, пад душам — у моманты, калі можна адпусціць напружанне дня і засяродзіцца на сваім унутраным стане.

Рэкамендуецца слухаць або прамаўляць афірмацыю ў цішыні, калі ёсць магчымасць пабыць сам-насам з сабой. Важна не проста чытаць словы, а дазволіць сабе адчуць спакой, удзячнасць і ўнутраную сілу, якія за імі стаяць.