Працы ўкраінскай ілюстратаркі — самыя шчымлівыя дакументальныя сведчанні вайны

Даволі проста ўспрымаць вайну ў лічбах: столькі людзей загінула, столькі ракет трапіла, столькі дамоў знішчана… Нашмат складаней разглядаць вайну ў асобах. Слухаць дрыготкі голас тых, хто страціў родных, глядзець на вочы загінулых, якія ніколі ўжо не пабачаць свет. 


Ілюстрацыя Вольгі Вільсан. Сінім колерам намаляваная маці сямейства Ларыса, якая памерла ў выніку прамога трапляння расійскага снарада ў будынак дома. Побач яе муж і дачка.

Калі набрацца смеласці і зазірнуць у гэтыя вочы, тады хаос вайны, яе недапушчальнасць, яе сатанінская сутнасць паўстануць перад намі і нагадаюць, што вайна — гэта смерць, у ёй не можа быць аніякай радасці, не можа быць пераможцаў.

Ілюстратарка Вольга Вільсан намалявала больш за 150 партрэтаў абаронцаў Украіны і мірных жыхароў, якія сталі ахвярамі расійскай агрэсіі. Да жанчыны звяртаюцца родныя забітых. У сваіх паведамленнях да ілюстратаркі, чытаць якія без слёз немагчыма, блізкія ўзгадваюць, якім быў іх родны чалавек, пра што ён марыў, што любіў і як ён загінуў.

Вольга публікуе гэтыя гісторыі на сваёй старонцы ў Instagram, за якой сочаць больш за 75 тысяч чалавек, і малюе партрэт забітага чалавека — часта сярод чальцоў сям’і альбо побач з улюбёнай хатняй жывёлай. Пры гэтым жывыя чальцы сям’і намаляваныя яркімі колерамі, а тыя, хто іх пакінуў, стаяць побач, намаляваныя глыбокім сінім, які сімвалізуе зыход у вечнасць.

Серыю дакументальных сведчанняў расійскіх злачынстваў ва Украіне Вольга пачала з выявы забітай у выніку абстрэла радзільні ў Марыупалі цяжарнай жанчыны і яе ненароджанага дзіця.

Я прысвячаю ілюстрацыю гэтай маці і іншым жанчынам, якія былі вымушаныя пакутаваць ад жахаў, учыненых расійскімі злачынцамі і іх прыхільнікамі. У гэтай вайны няма ні годнасці, ні прычыны ні літасці. Гэта проста сляпая злосць і генацыд усіх украінцаў. Вельмі балюча назіраць за сярэднявечным варварствам у дваццаць першым стагоддзі пасярод еўрапейскага кантынента, — пракаментавала гэтую працу Вольга Вільсан.

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан, прысвечаная загінулай у Марыупалі цяжарнай жанчыне

Адну з ілюстрацый мастачка намалявала пасля трагедыі ў доме састарэлых у горадзе Крэменная Луганскай вобласці.

— 11 сакавіка расійскія войскі абстралялі з танка дом састарэлых у Крэменной. Яны паставілі перад домам танк і пачалі страляць, — піша Вольга. — З тых, хто дажыў да старасці ў гэтым доме — 56 чалавек загінулі на месцы. 15 чалавек, якія выжылі, былі выкрадзеныя акупантамі і вывезеныя на акупаваныя тэрыторыі. Ніводная душа, якую забралі забойцы і бандыты, не будзе забытая. Мы плачам аб тых, хто быў вымушаны пакутаваць без усялякай прычыны. Такія масавыя забойствы і жахлівыя злачынствы не паддаюцца тлумачэнню.

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан, прысвечаная забітым у доме састарэлых у горадзе Крэменная

У сакавіку безліч людзей аб’ядналі свае высілкі для пошукаў 4-гадовага хлопчыка Сашы, які разам з бабуляй у лодцы ўцякаў з акупаванага раёну Вышгарада. Лодка перакулілася, бабуля загінула, яе цела хутка знайшлі. Але маленькага Сашу маці шукала яшчэ тры тыдні, верыла ў тое, што знойдзе яго жывым. 5 красавіка знайшлі цела хлопчыка.

Саша быў у выратавальнай камізэльцы, але яго занадта доўга шукалі. Гэтую трагедыю таксама перадала ў ілюстрацыі Вольга Вільсан.

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан. Маленькі Саша з бабуляй уцякаюць з акупаванага раёну.

На адзін са шчымлівых малюнкаў, на жаль, трапіў і беларус Ілля. Ён загінуў, абараняючы Украіну. З просьбай намаляваць каханага да мастачкі звярнулася дзяўчына вайскоўца.

Ілля загінуў на вайсковым заданні ва ўзросце 27-гадоў паміж Бучай і Ворзелем, — піша дзяўчына. — Ён быў вельмі светлым і добрым чалавекам. Беларус, прыйшоў абараняць Украіну ў 2014 годзе, ва ўзросце 19 гадоў. Верыў у Валгалу і Валькірый, якія забіраюць жаўнераў з поля боя...

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан. Беларус Ілля, якога з поля боя забірае Валькірыя

Наступная праца прысвечаная абаронцу Украіны Андрэю Раманаву. 

«Будзь моцнай! Ты павінна быць моцнай». Ён кожны дзень паўтараў ёй, нібыта нешта адчуваў, нібыта рыхтаваў яе да чагосьці, — узгадвае ў допісе блізкі чалавек загінулага вайскоўца. — Муж і бацька траіх дзяцей Андрэй Раманаў гераічна загінуў пры выкананні задання на Жытомірскай трасе ў вёсцы Забучча, Кіеўская вобласць, 31.03.2022 г. Пасля гэтага задання ён павінен быў вярнуцца дадому, да сям'і. Але не паспеў...

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан. Абаронца Украіны Андрэй Раманаў са сваёй сям'ёй

Акрамя фіксавання трагедый і злачынстваў, Вольга ў сваіх ілюстрацыях дзякуе тым, хто кожны дзень набліжае перамогу Украіны, нават проста працягваючы сваю працу.

Напрыклад, наступным чынам мастачка выказвае захапленне супрацоўнікам украінскай чыгункі:

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан. Правадніца Наталля Бабічава

Хачу выказаць вялізную ўдзячнасць чыгуначнікам, — піша Вольга Вільсан. Яны працягваюць працаваць, ратуючы тысячы жыццяў і рызыкуючы ўласнымі. На ілюстрацыі намаляваная правадніца цягніка Наталля Бабічава. Два тыдні яе эвакуацыйны цягнік ратаваў людзей з усёй Украіны. Ён трапіў пад агонь, калі ехаў у Ліман за групай дзяцей. Наталля загінула ад аскепкаў. Ёй было 48 гадоў. Яе дачка кажа, што хоча быць падобнай да сваёй маці.

Ад расійскіх злачынстваў пакутуюць не толькі ўкраінцы, але і іх улюбёныя жывёлы — чацвераногія чальцы сямей. З просьбай аб наступнай ілюстрацыі да мастачкі звярнулася гаспадыня сабакі.

Добры дзень, даўно не адважвалася вам напісаць, — піша ў паведамленні да Вольгі дзяўчына. — Майго маленькага Персіка расстралялі расіяне ў горадзе Буча 27 сакавіка 2022 года. Мы яго вельмі любім і вельмі сумуем. Уся сям'я яго вельмі любіць, ён быў для нас як дзіця. Я разумею, што іншым яшчэ больш сумна, але для нас гэта вельмі вялікая страта. У бабулі нават быў інсульт, таму што яна вельмі перажывала, цяпер яна ачуняла дома, але мы ўсё роўна кожны дзень яго ўзгадваем.

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан. Сабака Персік

Але часам у самоце, страціўшы ўлюбёных гаспадароў, застаюцца і самі жывёлы.

Ілюстрацыя Вольгі Вільсан

Добры дзень. Намалюйце, калі ласка, маю бабулю, — піша Вользе ўнук загінулай жанчыны. — Яна памерла ад холаду і голаду ў сваёй напаўспаленай кватэры ў Марыупалі. Калі мы змаглі знайсці людзей, якія прыехалі па яе, яе ўжо пахавалі суседзі ў двары дома. Пазней мы даведаліся, што яе цела перапахавалі ў брацкай магіле. Бабуля была самым добрым чалавекам, якога я ведаў, мы любім яе, сумуем па ёй і адчуваем бясконцы боль...

Падпісвайцеся на старонку ілюстратаркі Вольгі Вільсан у Instagram. Твары рэальных людзей, іх боль і пакуты сведчаць пра вайну нашмат больш, чым бездакорныя прамовы палітыкаў і лічбы стратаў. 



Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!

  • Апошняе на сайце
,
Больш цікавага на «Новым Часе»: