Прадпрымальнікі: Распрадаць нават палову рэшткаў да сакавіка — нерэальная задача

ІП не змогуць распрадаць несертыфікаваныя тавары ва ўстаноўлены тэрмін.



Жлобінскі рынак паўнюткі распродажаў  прадпрымальнікі гатовыя аддаць кашулі, блузкі, сонцаахоўныя акуляры і летні абутак па 40-100 тысяч рублёў.
 
 
 Лета заканчваецца, таму ў нас дзейнічаюць сезонныя акцыі,  кажуць гандляры.
 
 
Але не толькі таму ІП спяшаюцца пазбавіцца ад тавару  да 1 сакавіка наступнага года ім трэба паспець распрадаць рэшткі адзення і абутку, пасля чаго альбо сертыфікаваць увесь тавар на прадмет яго якасці, альбо закрыць бізнэс.
 
 
Прадпрымальніца Ларыса Сцепанюк, якая загадвае крамай жаночага адзення «Людміла», скептычна ацэньвае перспектыву пазбыцца рэшткаў да прызначанага тэрміну.
 
 
— У мяне засталося прыблізна 1500 адзінак тавару, які трэба прадаць да 1 сакавіка наступнага года,  кажа ІП. — Нават калі я буду прадаваць па 100 штук у месяц, я не прадам і паловы. Пры гэтым я не ўлічваю той факт, што мне давядзецца нешта дакупляць да асенне-зімовага сезона.
 
 
Жлобінскія прадпрымальнікі паказваюць тавар, які яны закупілі ў роднай Беларусі  у асноўным тавар бярэцца са складоў у Гародні, Берасці і Менску.
 
 
 Навошта сертыфікаваць кофтачку, якую вырабілі ў нашай жа краіне?  пытаюцца гандляры. — Там пазначаны адрас прадпрыемства, кантактны тэлефон. Пры кожным зручным выпадку можна спытаць з вытворцы, калі тавар будзе няякасным.
 
 
 Але пра гэта наш урад, відаць, не хоча чуць,  кажа прадпрымальніца Алена.  Мабыць, хтосьці сур'ёзна ўзбагацее на гэтым. Бо грошы з нас дзяруць увесь час  тое ж абслугоўванне касавага апарата патрэбнае кожны месяц. Вазьмі і заплаці лішніх 100 тысяч.
 
 
Ларыса Сцепанюк не разумее, навошта патрэбная сертыфікацыя кожнага асобнага тавару.
 
 
 Дапусцiм, я закупляю партыю з пяці аднолькавых кашуль. Іх трэба сертыфікаваць. Прададуцца яны  купляем наступную партыю. У нас жа раздробны гандаль, мы не бярэм са складоў дзвесце, трыста спадніц  каму я іх прадам у Жлобіне?  кажа яна.
 
 
ІП не выключае, што пасля 1 сакавіка адзенне і абутак на рынку можа вырасці ў кошце, прычым істотна.
 
 
 Але калі абутак мы купляем у абавязковым парадку (не будзеш жа басанож хадзіць!), то адзенне даношваем па некалькі гадоў. Мяркуйце самі: сёння заробак у 3,5 мільёны для горада ўважаецца за цалкам нармальны, хоць на заводах атрымліваюць і больш. Заплаці за камунальныя, ежу, купі сезонны абутак  і што застанецца на вопратку? Правільна, зусім няшмат. І будзем мы гэтую вопратку насіць яшчэ не адзін год. Не цяжка выказаць здагадку, да чаго прывядзе абавязковая сертыфікацыя пасля 1 сакавіка. Людзі наогул перастануць нешта набываць.
 
 
Роберт Громаў, camarade.biz

Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!

Больш цікавага на «Новым Часе»: