«Я вельмі хачу, каб Пуціна не забілі свае, а каб ён паехаў у Гаагу»

Пісьменніца Галіна Галіцына страціла на вайне двух сыноў-патрыётаў з розніцай у восем гадоў.
Галіна Галіцына на выставе ««Анёлы» Азова» На
фоне стэнда з партрэтам сына Дзяніса Дудзінава

Галіна Галіцына на выставе «"Анёлы" Азова» На фоне стэнда з партрэтам сына Дзяніса Дудзінава



«Я ўнікальная маці, выхавала двух прыгажуноў-хлопцаў. І яны абодва загінулі на гэтай вайне, толькі з розніцай у восем гадоў, — кажа Галіна Галіцына. — Старэйшы мой сын (Дзмітрый Галіцын) загінуў у жніўні 2014-га, у Ілавайскім "катле". А малодшы пайшоў у полк "Азоў" і служыў там усе восем гадоў. Дзяніс загінуў на “Азоўсталі"».

Хлопцы Галіны не паспелі ажаніцца, не мелі дзяцей. Таму мама герояў цяпер зусім самотная: «Распавядаць пра сыноў, тое, якімі яны былі — гэта ўсё, што мне засталося...»

Галіна Галіцына — пісьменніца, аўтар дзясяткаў іранічных дэтэктываў. Яна з Данецка, там нарадзіліся і выраслі яе сыны.

«Мы пераехалі ў Кіеў у 1999 годзе, гэта ніяк не было звязана з вайной, таму што да яе было яшчэ далёка, — распавядае Галіцына. — Старэйшы сын Дзмітрый якраз скончыў школу ў Данецку, а ў Кіеве паступіў ва ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі, на юрыдычны факультэт (у мяне абодва сыны — юрысты). Малодшаму Дзянісу было тады восем гадоў. Калі ж ва Украіну прыйшло гэта расейскае нашэсце ў 2014 годзе, мае хлопцы вельмі ўгневаліся. Казалі: “Як гэта, нашу малую радзіму ад нас адрываюць?". І пайшлі добраахвотнікамі на вайну. Адначасова пайшлі».

Дзмітрый Галіцын сышоў у «Сотні Ісуса Хрыста» Партыі «Братэрства» Дзмітрыя Карчынскага (пазней гэта быў батальён патрульнай службы міліцыі асаблівага прызначэння «Святая Марыя»).

Дзмітрый Галіцын" "Адвакат" памёр 29 жніўня 2014 года ад раненняў, атрыманых у баях за Ілавайск


Малодшы Дзяніс — пайшоў у батальён «Азоў», таму што там былі яго сябры і патрэбныя былі вайсковыя перакладчыкі.

«Дзяніс — унікальны чалавек: ён ведаў пяць моў, — распавядае мама. — Яшчэ з дзіцячага садка гаварыў па-ангельску, меў талент да гэтага. І спецыяльнасць ва ўніверсітэце атрымаў адпаведную — "міжнароднае права". Таму ў "Азоў " ён пайшоў як ваенны перакладчык. З усяго свету ехалі дапамагаць нам. Вельмі шмат было шведаў. І маё дзіця хутка стаў гаварыць з імі па-шведску — фактычна ў "Азове" ён вывучыў сваю пятую мову».

Сыны Галіны маглі не ісці на вайну, але знарок зрабілі ўсё для таго, каб туды патрапіць.

«Калі Дзмітрый сказаў мне, што ідзе ваяваць, я здзівілася: "Цябе прызываюць ці што?". Ён кажа: "Не, мам. Мы, усе юрысты, прыпісаны да вайсковай пракуратуры. Гэта значыць, нас будуць прызываць хіба тады, калі стане неабходна арганізоўваць трыбуналы. Але да гэтага наўрад ці дойдзе. А зараз трэба абараняць сваю зямлю. Таму я іду добраахвотнікам". Ён нават не хацеў праходзіць КМБ (курс маладога байца) — так спяшаўся на вайну. Дзмітрый меў афіцэрскае званне, страляў з дзвюх рук, курсы па выжыванні праходзіў — падрыхтаваны быў. І не хацеў нават месяц часу губляць дзесьці на палігонах», — успамінае маці.

«Абодва маіх хлопца былі каржакаватыя, ростам пад два метры. Але ў малодшага Дзяніса былі праблемы са здароўем. Ён меў дрэнны зрок, мінус 6. А яшчэ арытмію сэрца. Таму ў яго быў "белы білет": ні ў мірны, ні ў ваенны ён быў не прыдатны да ваеннай службы. Дзяніс з дзяцінства марыў стаць вайскоўцам. Але яго не бралі, таму што ён па стане здароўя не праходзіў. Аднак калі прыйшла вайна, Дзяніс, як і многія, пабег добраахвотнікам. І праскочыў», — распавядае Галіна.

Дзяніс Дудзінаў «Фантом» загінуў 20 сакавіка 2022 года


Дзяніс марыў менавіта аб баявых дзеяннях, таму вывучыўся на танкіста. Пасля, калі танкі адвялі ад лініі судакранання на Данбасе, юнак перавёўся ў іншае падраздзяленне, якое прымала непасрэдны ўдзел у баях.

Апошнія некалькі гадоў Дзяніс быў намеснікам камандзіра батальёна па працы з асабовым складам, шмат працаваў з моладдзю.

«Ён прыязджаў у адпачынак, паказваў мне на тэлефоне відэа баёў. Божа, гэта так страшна! Я гляджу, як бяжыць маё дзіця з аўтаматам: і ён страляе, і па ім страляюць. Гэта не пейнтбол, гэта вайна!» — успамінае Галіцына.

Галіна не ўгаворвала сыноў змяніць свае рашэнні ваяваць, як бы балюча ёй не было.

«Я спачатку не разумела старэйшага, калі ён сышоў. Ніхто з майго атачэння нават і не думаў сыходзіць, а ён стаў добраахвотнікам. Ён, сталічны адвакат, быў вядомы ў Кіеве. За дзевяць гадоў сваёй практыкі не прайграў ніводнай справы, а гэта для адвакатаў вельмі шмат чаго варта. І загінуў... У мяне так было шмат эмоцый, думала: “Навошта ты, сын, гэта зрабіў, навошта? Гэта нічога не змяніла! Мы Данецк не вярнулі, мы Крым не вярнулі...”

...І калі я страціла старэйшага, кажу малодшаму: "Вяртайся, Дзяніс! Ты ў мяне адзін застаўся". Але ён адказаў: "Не, гэта маё жыццё, гэта мне так наканавана". Мне адна прыяцелька сказала: "Ты нарадзіла воіна — змірыся".

Я змірылася і не стала Дзянісу гэтую дарогу зачыняць, таму што гэта яго лёс. Я разумела вельмі добра яго пакліканне, таму што сама хацела стаць пісьменніцай яшчэ ў дзіцячым садку. І хоць бацькі настаялі на інжынернай адукацыі, я такі стала пісьменніцай, выдала больш за 30 кніг. Хіба я магла дзіцяці абрэзаць крылы?».

Калі пачалася Вялікая вайна, Дзяніс з «Азовам» быў у Марыупалі, разам з пабрацімамі абараняў горад.

«Маё дзіця пратрымалася ў гэтых кругласутачных баях амаль месяц. Ён мне пісаў, распавядаў: кожныя 10 хвілін — авіяналёт, падалі авіябомбы. З мора, з катэраў білі ракетамі, на сушы білі танкі, ішлі вулічныя баі. Я думаю, што менавіта вулічныя баі — гэта самае страшнае, што можа быць: калі ты бачыш ворага вось так, на невялікай адлегласці, ты бачыш, якога колеру ў яго вочы, а табе трэба яго забіць, інакш ён цябе заб'е», — кажа Галіцына.

Увесь гэта час Галіна чакала ля камп'ютара. Калі ў мэсэнджары з'явіцца зялёная плямка — значыць, сын у сетцы, на сувязі. Значыць, жывы. І магчыма, нешта напіша.



Пра абставіны таго апошняга бою маці даведалася ад Дзянісава пабраціма Тараса, якому пашчасціла ацалець.

У той дзень «Фантом» працаваў з СПГ (станковым супрацьтанкавым гранатамётам) і падбіў два варожых танка.

«І тут, распавядаў мне Тарас, ляціць зноў бамбавік. Яны падаюць, каб схавацца. Ляцяць бомбы. І самалёт ляціць. Ён глядзіць на Дзяніса, залітага крывёю. Той кажа: "Нічога не бачу". У яго адно вока выбітае, а другое цэлае. Тарас наклаў Дзянісу павязку, яго дацягнулі да медыцынскага бункера. Але мой сын памёр на аперацыйным стале. Абломак трапіў у вока так глыбока, што пашкодзіў мозг. А што маглі зрабіць тыя медыкі ва ўмовах гэтага бункера? Так ён памёр...» — пераказвае маці.

Дзянісавага пабраціма Тараса паспелі эвакуіраваць з Марыупаля на апошнім рэйсе верталёта. Даставілі спачатку ў шпіталь у Дняпро, а потым ужо ў Германію. Ён страціў руку і знаходзіцца на пратэзаванні.

«Мы з ім размаўлялі доўга, амаль гадзіну. Я цяпер хоць ведаю аб апошнім дні майго сына, аб апошнім баі... калі сын загінуў, мне людзі сталі скідаць спасылкі на розныя сайты: і "днраўскія", і рашысцкія. Божа, там такое было святкаванне! "Завалілі Фантома"! "Завалілі камандзіра"! Адкуль яны пра яго ведалі? Яны пра яго ведалі больш, чым я, — уздыхае Галіна. — У многіх у пабліках у оркастане гэта ўспрымалася ледзь не як вялікая перамога рускай арміі над усім "Азовам"».

Дзмітрый пахаваны на Лук’янаўскіх могілках у Кіеве. Дзяніса маці да гэтага часу не ўдалося пахаваць. І ўся гэтая цяганіна з дакументамі прычыняе яшчэ большы боль.

«Мы з іншымі маці далі ўзоры сваіх ДНК яшчэ ў чэрвені, але да гэтага часу няма супадзенняў [з целамі загінулых, атрыманых з Марыупаля]. Ні ў каго, не толькі ў мяне, — кажа Галіна. — Учора я даведалася, што трэба ўсталёўваць факт яго гібелі праз суд. І рабіць гэта трэба хутка, таму што тэрміны мінаюць. Сёння я ўжо пачала збіраць дакументы.... Яшчэ і праз суды трэба праходзіць! Як быццам у нас і без таго мала гора...»

Галіна Галіцына

«Я выхавала двух патрыётаў на славу Украіне і сабе на бяду, таму што цяпер я не маю ніводнага дзіцяці. Зараз я, як і ўсе мы, чакаю нашу перамогу. Я вельмі хачу, каб Пуціна забілі не свае, а каб ён паехаў у Гаагу, каб увесь свет бачыў, як яго судзяць, каб ён перажыў сорам і каб потым яго можна было пакараць смерцю. Думаю, мне стане лягчэй ад гэтага», — кажа маці.

«Але што я буду рабіць далей, пасля перамогі, я наогул не разумею. Хтосьці з фронту прыйдзе, хтосьці з эвакуацыі вернецца, людзі пачнуць адбудоўваць краіну, сваё жыццё, будуць дзетак гадаваць. А што мне застаецца? У мяне няма нікога, таму што мае хлопцы не паспелі ажаніцца, не паспелі мне ўнукаў пакінуць. Я нават цяпер кнігі пісаць не магу, таму што мой асноўны жанр — іранічны дэтэктыў. Ну, які смех цяпер? Толькі гора. Гэта значыць, маё жыццё спынілася», — уздыхае Галіна.

«Цяпер я сяджу за камп'ютарам, з кімсьці перапісваюся. І раптам заўважаю — у мяне слёзы цякуць. Я не ўсхліпваю, не б'юся ў нейкіх карчах або істэрыцы, а яно само плачацца. Падсвядомасць мая плача.

Я шчаслівая або няшчасная мама? У мяне сыны — героі, і я шчаслівая маці, што яны ў мяне такімі выраслі. Але яны загінулі. І я няшчасная маці».

Паводле https://novynarnia.com/



Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!

  • Апошняе на сайце
,
Больш цікавага на «Новым Часе»: