Алесь Мазанік
Напачатку жніўня інтэрнэт-сайт газеты «Наша Ніва» змясціў заметку пра невядомых хлопцаў, якія прадаюць аўтамабілістам на сталічных скрыжаваннях пару сцяжкоў —
афіцыйны беларускі разам з расійскім. Чытачы ў каментарах адзначалі, што таксама бачылі гэтых прадаўцоў у розных месцах Мінску.
Трэба сказаць, папрацавалі яны надзвычай плённа, бо такое спалучэнне сцяжкоў у салонах аўтатранспарту восенню ўжо кідалася ў вочы.
Аднойчы кінулася ў вочы Алесю Мазаніку, прадпрымальніку, які гандлюе беларускімі кніжкамі, дыскамі, майкамі з нацыянальнымі сімваламі і г.д. Заўважыўшы тыя сцяжкі ў кабіне кіроўцы аўтобуса, ён
запісаў нумар і даслаў ліст са скаргай у аўтобусны парк.
Неўзабаве Алесь атрымаў адказ, дзе паведамлялася, што «парушэнне ліквідаванае». У размове з «Еўрарадыё» дырэктар аўтапарку падкрэсліў: знялі не таму, што гэта
той ці іншы сцяг, а таму, што правіламі забаронена змяшчаць на лабавым шкле староннія прадметы.
Гэта не перашкодзіла некаторым успрыняць тое, што адбылося, як нацыяльную перамогу. Іншыя кпілі: «Найбольшая перамога з часоў Аршанскай бітвы, ага!»
Адна акалічнасць справы выклікала гарачыя спрэчкі – аўтапарк пазбавіў кіроўцу аўтобуса, Васіля Ананіча, прэміі. Нямала было з гэтай нагоды каментароў у тым
духу, што з «імі» так і трэба, па-жорсткаму, іначай «яны» не разумеюць.
Але нават сярод тых, каму расійскія сцяжкі муляюць вока, многія сталі дакараць Алесю Мазаніку за тое, што ён нарабіў чалавеку шкоды сваімі дзеяннямі. І нявольна паспрыяў таму, каб у «простых людзей» стварыўся адмоўны вобраз «змагара», ад якога адныя праблемы.
Інтэрнэт-каментатары паспрачаліся ды забылі, але Мазанік не забыў. Як стала вядома «НЧ», Алесь наважыўся на даволі неардынарны крок. Ён вырашыў замірыцца з Васілём Ананічам,
прычым не толькі на словах.
Свае добрыя намеры Алесь гатовы падмацаваць кампенсацыяй прэміі, якую той не атрымаў, і пляшкай каньяка.
А таксама падарыць яму кнігу Уладзіміра Арлова «Краіна Беларусь» з імянным аўтографам. Гэтую кнігу ён лічыць «найлепшай энцыклапедыяй гісторыі нашай
Бацькаўшчыны», і ўпэўнены, што з яе дапамогай зможа данесці свае перакананні да Васіля.
У аўтапарку Мазаніку адмовілі ў арганізацыі сустрэчы з іх супрацоўніком, не далі і ягоных кантактаў. Таму Алесь даслаў на імя Васіля Ананіча ў аўтапарк пасылку з кнігай і лістом – з
прапановай кампенсацыі прэміі.
«Мы» і «яны», «нашыя» і «вашыя» – такі падыход не вельмі канструктыўны, – тлумачыць свой крок
Мазанік. – «Падзяляй і ўладар» – вось формула ўдалага кіравання яшчэ з часоў Аляксандра Македонскага. Кіраўніцтва Аўтобуснага парку №2 вырашыла
зрабіць вінаватым звычайнага пралетара-кіроўцу, замест таго, каб проста прыбраць сцяжкі і прынесці прабачэнні».
«Калі Глеб Лабадзенка нядаўна праз суд дамогся 500 тысячаў штрафу ад дырэктара ЖЭСу, то
тут насамрэч было б дзіўна, каб спадар Лабадзенка вырашыў кампенсаваць гэты штраф, – працягвае Алесь. – Той дырэктар неаднаразова зняважліва ставіўся да
законнай просьбы адказваць на мове звароту. У маім жа выпадку штраф, нават калі гэта 50-100 тысячаў, не ёсць неабходнасцю, нават залішні. Да таго ж, мяркую, варта паказваць прыклад, як можна
«палюбіць кіроўцу» па аналогіі з заклікам «палюбіць Саладуху» згаданага спадара Лабадзенкі».
У артыкуле для сайта naviny.by Глеб Лабадзенка заклікаў чытача «укусіць сябе за палец» і «любіць сваё». Хаця гэта часам і досыць цяжка, але «іншага
свайго не будзе».
«Мы жывем у Рэспубліцы Беларусь, мы – грамадзяне Беларусі, мы ўжо адзін народ, таму ўсе межы і перашкоды для яднання і агульнай добрай будучыні ствараем сабе самі,
– разважае Мазанік. – Калі кожны з нас пачне думаць не толькі пра сябе – усё нармалізуецца і я веру, што гэта рэальна».
Заклік Глеба Лабадзенкі «палюбіць Саладуху» падаецца даволі спрэчным. На шчасце, пакуль ёсць з чаго выбіраць, таму гвалтаваць свой густ няма пільнай патрэбы. Але ў тых, хто
жадае, каб Беларусь была беларускай, сапраўды няма іншага выбару, апроч як палюбіць сваіх суайчыннікаў. Іншых варыянтаў заразіць іх любоўю для беларушчыны папросту няма.
Абмеркаванне:
Васіль
ВР
Тады можа быць (не абавязкова будзе) давер да "змагарскіх" ідэй, братанне і г.д. Дасылка ж кіроўцу кнігі з аўтографам Арлова выглядае як звычайная піяр-акцыя. Хаця, напэўна, i гэта
лепш, чым нічога.
Пятро
Спадар "ВР"! Ня трэба з такой падазронасцю ставіцца да людзей. Навошта абвінавачваць Мазаніка? Мне здаецца, што ўсё, што робіцца добрага - няхай зусім маленькі крок у бок іншага
чалавека - трэба гэта падтрымліваць і намагацца і нам такім чынам ставіцца да людзей. маленькімі крокамі і да вялікага дабра дойдзем. А калі стаяць на месцы - на месцы і застанешся.
ВР
маленькімі порцыямі. Аднак, калі пра гэтае дабро адразу паведамляюць усяму свету, то міжволі задаеш сабе пытанне, ці не для (сама)рэкламы яно робіцца.