«Жывое»: Prastora выпусціў альбом пра ўнутранае святло, свабоду і чалавека

Стаміліся ад вонкавага шуму і прагнеце невялікай паўзы для сябе? Тады запрашаем у музычную вандроўку разам з Уладам Prastora Рубанавым. У артыста выйшаў новы рэліз — пра тое жывое, што ёсць у кожным і кожнай з нас, пра святло любові і свабоду ад ацэнкі ў хаатычным свеце культу розуму.

«Жывое» пачынаецца з металёвага гучання кампазіцыі «Калі-юга» (сінонім эпохі заняпаду). У ёй музыка дазваляе сабе здаровую агрэсію і смела крытыкуе капіталістычны парадак свету, у якім важнейшымі за чалавека сталі лічбы — колькасць праглядаў і грошы. «Ці зможа цябе сагрэць гэта папера? Хіба што проста згарэць», — рэфлексуе Prastora і заклікае слухачоў да кааперацыі замест канкурэнцыі. Бо салідарнасць — гэта тое, што можа падтрымліваць нас не толькі ў моманты крызісаў, але і ў паўсядзённасці.

Астатнія шэсць песень — гэта шлях ад унутранай цемры да святла. Музыка запрашае аўдыторыю да своеасаблівай медытацыі — стылёвай па гучанні і багатай на новыя сэнсы і адчуванні. Трэк «Дзеці» нагадвае: «Твой шлях не патрабуе дадатковай рэдактуры», дастаткова проста верыць у тое, што любіш. Напачатку гэта можа быць няпростым, але калі ёсць моцны ўнутраны намер, страхі і перашкоды сыходзяць на задні план. Галоўнае — быць шчырым, бо «музыка без любові — гукаў набор», спявае артыст у кампазіцыі «Лотас».

«Жывое» — глыбока гуманістычны альбом. Невыпадкова цэнтральнае месца ў рэлізе займае трэк «Чалавек». У ім музыка прымае сваю чалавечую прыроду і дае сабе права на памылкі, усведамляючы, што ў досведу няма знаку, а ўсе «добра і дрэнна» сканструяваныя розумам. Песня будзе тэрапеўтычнай для тых, хто стаміўся ад бязлітаснай і безвыніковай гонкі са сваім эга і гатовы «пабачыць у сабе чалавека». Філасофская «Выспа бяспекі», эстэцкае «Цудоўнае», а таксама фэнтэзійны «Чалавек-таверна» — чарговае прызнанне ў любові людзям, творчасці, сусвету і прыгажосці, якая навокал нас.

Новы альбом Prastora дапамагае вярнуць адчуванне гульні, перастаць быць звышсур’ёзным, дазволіць сабе складаныя эмоцыі і ўсвядоміць сябе як чалавека, а не як ідэю. Бо ўрэшце гэта і ёсць тое жывое ўнутры нас, пра якое мы часам забываемся.