«30% працоўных рэсурсаў замест працы будуць бегаць ад ваенкомаў, а 60% будзе ім у гэтым дапамагаць»

Фінансіст Андрэй Моўчан прагназуе ў найбліжэйшыя тыдні ў Расіі дэзарганізацыю і калапс. Калі яго прагнозы спраўдзяцца, то сапраўды, Расія можа займець такі крызіс, якога не дамагліся заходнія санкцыі з-за пачатку вайны ва Украіне.


Абвясцілі мабілізацыю 300 000, але ж тыдзень таму казалі, што наогул не будзе, — так што верыць у лічбы нельга. Тым больш што апошні раз сістэма мабілізацыі тэставалася яшчэ ў 1987 годзе пры СССР.

На практыцы мабілізаваць разам 300 тысяч чалавек з 84 рэгіёнаў — гэта велізарная лагістычная задача, вырашаць якую будуць (у сілу страху недабору і поўнай адсутнасці якіх-небудзь сістэм, акрамя балансуючай адна адну камандна-адміністрацыйнай і лабісцка-карупцыйнай) метадам перавальвання на ніжэйстаячых загадзя завышаных планаў з мэтай на выхадзе атрымаць нешта падобнае на вынік, пра які можна даць справаздачу.

Так што першым эканамічным эфектам будзе дэзарганізацыя ўсяго і ўся.

У бліжэйшы час большасць з 25 млн рэзерву (гэта каля 35% працоўных рэсурсаў краіны) будзе думаць толькі пра тое, як бы забралі не яго (гэта значыць, час будзе ісці не на працу, а на нервовае грызенне пазногця, пераезд на іншую кватэру, дзе не знойдуць, сыход з працы, на якой знойдуць, пошукі знаёмстваў у ваенкамаце, атрыманне ліпавых меддаведак, спробы ўладкавацца на абароннае прадпрыемства і іншае).

Большасць кіраўнікоў бізнесаў краіны будзе заклапочана не працай, а спосабамі захаваць персанал або на худы канец знайсці замену патэнцыйным стратам.

Большасць з 100 млн членаў сем'яў рэзервістаў будуць значна горш працаваць ад стрэсу і дапамагаць сваім мужам/братам/сынам грызці пазногці, пераязджаць, шукаць, каму даць хабар і дзе купіць даведку.

Банкі замест нармальнай крэдытнай працы пераключацца на выпрацоўкі пратаколаў рызыка-менеджменту ва ўмовах новага параметру «ці падлягае мабілізацыі» і вызначэнні, што рабіць з тымі 300 000 пазычальнікаў, якія не будуць гасіць іпатэкі і спажывецкія крэдыты ў сувязі з мабілізацыяй.

Усе чыноўнікі, якія так ці інакш могуць паўплываць на ход мабілізацыі, пачынаючы з прыбіральшчыц e ваенкамаце і сканчаючы дэпутатамі і членамі ўрада, будуць заклапочаныя максімізацыяй свайго заробку на прадастаўленні льгот, адтэрміновак, страце асабістых спраў і таму падобнае.

Няма сумневу, што мільярды (калі не сотні мільярдаў) рублёў памяняюць сваіх уладальнікаў у гэтыя тыдні — трэба спяшацца рабіць грошы, усё астатняе пачакае.

Усе чыноўнікі, якія не могуць паўплываць на ход мабілізацыі, а таксама незлічоная колькасць падрадчыкаў і агентаў павінны тэрмінова пераарыентавацца на вырашэнне лагістычнага пытання: прызыўнікоў трэба кудысьці сяліць, у нешта апранаць, неяк перавозіць і чымсьці карміць. Нават калі ўсё гэта ў прыродзе існуе, гэта ўсё трэба знайсці, атрымаць, спакаваць, размеркаваць, даставіць, раздаць, пракантраляваць выкарыстанне і заадно — што можна скрасці, перапрадаць, схаваць да лепшых часоў.

300 000 чалавек — гэта не камар чхнуў, а больш за два стандартных прызывы (у дадатак да бягучага прызыву, які нікуды не падзеўся); работнікам РЖД зараз прыйдзецца прыдумаць, як перавезці іх у дакладна зададзеныя напрамкі, на нейкіх перавозкі ў моманце вырастуць у два разы, на нейкіх у тры. На 300 000, вядома, знойдзецца ўсяго — і нават вагонаў і цягнікоў. Але для таго, каб гэта знайшлося і было задзейнічана, неабходна, каб яшчэ 3 млн чалавек адцягнуліся ад сваіх спраў на тыдні ці месяцы, і заняліся мабілізаванымі. А калі іх будзе не 300 000? Але пра гэта потым).


Авіякампаніям трэба тэрмінова вырашаць пытанне бяспекі: у іх штаце нямала былых ваенных лётчыкаў, якія будуць у бліжэйшыя тыдні пілатаваць грамадзянскія самалёты, паралельна разважаючы, што сказаць жонцы перад адпраўкай на фронт, дзе, па апошняй статыстыцы, шанец быць збітым за паўгода ў іх прыкладна 30-50%. З такім псіхалагічным станам можна папросту памыліцца ў пілатаванні.

Яшчэ да усякай мабілізацыі расійская эканоміка пазбавіцца ў бліжэйшыя тыдні ледзь ці не такой жа колькасці работнікаў, як у канцы лютага-сакавіку-красавіку. Мяркуючы па чэргах на межах і цэнах на квіткі, многія мужчыны Расіі раптам захацелі пабачыць свет.

А праз некалькі тыдняў такая ж хваля паўторыцца — гэта паедуць жонкі, дзеці, а часам і бацькі тых, хто з'ехаў ад мабілізацыі.

І калі на 500 000 тых, хто з'ехаў у пачатку года нехта мог глядзець пагардліва як на «пажыральнікаў смузі, лібералаў, якія эканамічнай карысці не прыносілі, а толькі смуту ўчынялі» (праўда там было нямала ITшнікаў, але для кагосьці яны таксама карысці не прыносяць, а толькі клавішы ціснуць), то сёння з'язджаюць маладыя мужчыны, што адслужылі ў войску і маюць ваенна-уліковую спецыяльнасць, і, хутчэй за ўсё, занятыя ў істотна больш «зямных» прафесіях.

Разам з «вясновым зыходам» гэта будзе ўжо мільён чалавек, паўтара працэнта працоўных рэсурсаў, сярод іх будуць пераважаць уладальнікі канвертоўных прафесій, спецыялісты, менеджары — усё, каго і так вельмі не хапае.

Як я ўжо сказаў, мабілізацыя будзе ісці шляхам спускання зверху ўніз завышаных планаў (у якасці рэакцыі на чаканае іх недавыкананне).

У выніку цалкам магчыма нізавое звяно проста арганізуе татальную мабілізацыю на фоне масавага ўхілення: 30% працоўных рэсурсаў замест працы будуць бегаць ад ваенкомаў, яшчэ 60% будзе ім у гэтым дапамагаць ці проста спачуваць, а ваенкомы будуць лавіць усіх запар і мабілізоўваць, і ў выніку мабілізуюць моцна больш за 300 000.


Па-першае, трэба ж план перавыконваць.

Па-другое, мабілізоўваць будуць тых, хто не даў хабар, а значыць трэба гранічна пашырыць спіс мабілізоўваемых, каб максімізаваць колькасць атрыманых хабараў; паколькі працэс незваротны, трэба паслаць позвы ўсім, да каго можна дацягнуцца, і калі ў выніку мабілізаваных будзе не 300 тысяч, а 3 мільёны, то так таму і быць, самі вінаватыя, што хабар не далі.

Далейшае, на самай справе, залежыць ад таго, колькі чалавек мабілізуюць, прычым мае развагі аб моцным перавышэнні плана могуць аказацца і зусім памылковымі. Дача хабару будзе паўсюднай з'явай — любая атрыманая сума вышэй за нуль будзе для ваенкома прыбыткам, паколькі рынкавы кошт не будзе публічным, і ваенкомы будуць ідэальна дыферынцаваць цану ў залежнасці ад заможнасці «кліента».

А раз так, то амаль усе змогуць даць хабар, і, магчыма, у выніку новыя кліенты арабскіх прыватных банкаў будуць разводзячы рукамі рапартаваць вышэйстаячаму начальству (якое да таго часу стане кліентамі тых жа банкаў, але больш прэстыжных аддзелаў), што ў рэальнасці рэзерву не набіраецца нават і на 200 тысяч, не тое што на 300.

Калі заклічуць шмат, то да вышэйпералічаных праблем дададуцца парушэнні ў працы шмат якіх прадпрыемстваў з-за адсутнасці кадраў, а лагістычныя праблемы мабілізацыі стануць мець форму лагістычнага калапсу. Калі прызавуць мала, то вышэйпералічаныя праблемы застануцца, але не дапоўняцца праблемамі істотнай адсутнасці персаналу (якія з'ехалі) і калапсу мабілізацыйнай лагістыкі.

Асобна, вядома, хочацца напісаць пра пытанні ўласна «вайскоўцаў». Дзядзечкі з Крамля, дзе вы на 300 000 прызыўнікоў возьмеце новы афіцэрскі склад (хоць бы 30 000 чалавек, на самай справе трэба 30 000+10 000+2500+250+25+5 = нешта каля 42 800 афіцэраў)?

Я разумею, што можна лічыць лейтэнантам выпускніка ваеннай кафедры 2010 года выпуску (лічыць можна, але ніякі ён не лейтэнант, вы ж самі разумееце), але дзе ўзяць капітанаў, маёраў, палкоўнікаў?

Вам жа гэтыя 300 000 чалавек, якія не жадаюць ваяваць і нічога не ведаюць пра вайну (служба ў войску 10 гадоў таму, прысвечаная афарбоўцы травы і выраўноўванню ложкаў, не лічыцца) трэба нечаму навучыць? Калі? Хто будзе вучыць? Дзе? Колькі патронаў ім трэба расстраляць, перш чым АК перастане выпадаць з рук?



Хочаце ведаць больш? Сачыце за нашымі публікацыямі ў Telegram і Facebook!

Больш цікавага на «Новым Часе»: